วันที่ 1 พฤษภาคม 2552 หรือวันนี้เมื่อปีที่แล้ว..
เป็นวันเริ่มทำงานวันแรก
ซึ่งวันแรกของการทำงาน เชื่อได้ว่าทุกคนก็คงต้องรีบไปถึงที่ทำงานก่อนเวลา
เราก็คนหนึ่งที่รีบไปที่ทำงาน โดยถึงที่ทำงานก่อนเวลาเป็นชั่วโมง
วันแรกนั้นน้องสาวเราไปเป็นเพื่อนด้วย
พอไปถึงในตึก มืดมาก.. ไม่ค่อยเห็นคนมาทำงานเลย
เราก็รอไปจนเกือบถึงเวลาทำงาน
แล้วก็ตัดสินใจโทรไปหาเจ้านาย
และก็ได้คำตอบมาว่า วันนี้เป็นวันแรงงานและเป็นวันหยุด
“ผมลืมบอกคุณไป..”
พอรู้ว่าหยุดอยากจะกรี๊ด ทำไมไม่บอกก่อนตั้งแต่แรก
พอรู้เรากับน้องก็เลยเดินทางกลับบ้านกัน
กลับมาบ้านวันนั้น ช่วงมืดๆ ก็ว่าจะไปหาหมอซะหน่อย
เพราะตอนนั้นรู้สึกว่าปวดหลัง จนขาขวาชาๆ
แต่แล้วก็ไปไม่ถึงหมอ..
เพราะรถมอร์ไซต์มาโดนเฉี่ยวเจ็บตัวไปซะก่อนอีก
นั่งซ้อนน้องคนเดียวกับที่ไปเป็นเพื่อนตอนเมื่อเช้า
อยู่ดีๆ ก็มีรถเก๋งคันดำๆ ก่อนล้มเห็นมาเข้ามาใกล้มากๆ
แล้วก็มาเกี่ยวแฮนรถล้มไป..
ข้อศอก หัวเข่า ท้อง.. ไถลไปกับพื้นเลย
แถมเฉี่ยวเสร็จแล้วหนีไป ไม่มีผู้ใดมาช่วยเราสองคนเลย
ก็ต้องทนยกรถขึ้น ลองสตาร์ทก็ไม่ติด
เลยจอดนั่งข้างทางก่อน
โทรหาอี๊ กับกู๋ โดยที่ไม่บอกแม่..
ตอนกำลังเอารถขึ้นรถ เตรียมไปหาหมอก่อน
ไปแจ้งความ ได้มีรถคันที่คล้ายกับที่เฉี่ยวขับวนมาอีกครั้ง
อี๊ก็เลยจำทะเบียนรถไว้ ไปแจ้งความ..
และแล้ว คันต้องสงสัยก็เป็นคันนั้นจริงๆ
ได้รับค่าทำขวัญมา คนละ 3000 บาท
มันคุ้มกันป่าวหว่า..
ซึ่ง ณ วันนี้ 1 พฤษภาคม 2553
รอยแผลเป็นยังเด่นชัด ไม่เลือนหายไป..
ส่วนเรื่องที่ทำงาน เมื่อวานนี้ยังโดนพี่เค้าแซวด้วย
“วันจันทร์ที่ 3 พฤษภาคม 2553 มาทำงานด้วยนะ
เพราะปีที่แล้วคุณมา”
อยากจะบอกว่าคนเราก็ต้องมีกันบ้าง
ปีที่แล้วยังไม่มีประสบการณ์ไงค่ะ
แต่ตอนนี้วันหยุดวันไหน หนูรู้หมดค่ะ อิอิ..
วันนี้ของปีที่แล้วเป็นสิ่งที่จำได้ดีไม่เลือนหายเลย
สำหรับ 1 ปีที่ผ่านมาของชีวิตการทำงาน
ก็มีอะไรหลายๆอย่าง ที่คอยสอนให้เราโตขึ้น
ทำให้เรามีความอดทน ความมานะ บากบั่น
เรียนรู้ ก้าวต่อไป..
ทำให้รู้ว่าควรทำอย่างไร ไม่ควรทำอย่างไร
แต่ในบางครั้งก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
ท้อแท้.. ความอดทนจะหมด
แต่เราก็ผ่านมันมาได้..
ซึ่งก็เป็นบทพิสูจน์ตัวเองได้ว่า.. “เราทำได้นะ..”
ชีวิตไม่สิ้น เราต้องดิ้นต่อไป.. ^o^
ปล.
- - ขอบคุณแม่&น้องๆ ที่เป็นกำลังใจให้.. ( อยากจะบอกว่า 1 ปีที่ผ่านมา ที่กลับบ้านตลอด เพราะคิดว่าที่เนี่ยมีกำลังใจคอยเติมให้ทุกครั้งที่มันกำลังจะหมดไป.. )
- - ขอบคุณน้ำตา ที่คอยเป็นเพื่อนยามทุกข์.. ( ปีนี้หมดไปหลายลิตร.. )
